جدا كرده و به آنان مقام خاصّى داده كه به ديگران نداده است . توضيح اين مطلب چنين است كه خداوند متعال ، آفريدگار بشر است و از همان لحظهء آفرينش از همهء اوصاف و اخلاق و حالات او به طور كامل باخبر است . در قرآن مجيد مىفرمايد : « أَ لايَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطيفُ الْخَبيرُ » ؛ « 1 » آيا آن كسى كه موجودات را آفريده از حال آنان آگاه نيست ؟ ! در حالى كه او ( از همه چيز ) باخبر و آگاه است . آيا مىشود خداى لطيف و خبير به همهء اشيا از امورى كه به مخلوقاتش مربوط است بىخبر باشد ؟ پس او مىداند كه چه خلق كرده و از جميع ابعاد و احوال اختيارى هر يك از افراد باخبر است . از اين رو به سبب همين علم و با توجّه به حالاتشان به آن‌ها مراتب قرب مىدهد كه هركس در اين مسير بيشتر كار كرده باشد ، البته قرب و منزلتش بيشتر خواهد بود ؛ ولى ائمّه عليهم السلام به مرتبه‌اى رسيدند كه از ديگران ممتاز شدند ؛ يعنى صاحب خصوصيتى شدند كه براى ديگران حاصل نشده است . بنابراين ، خداوند متعال به علم خود به حالات ، صفات و عبادات ائمّه عليهم السلام آن‌ها را اصطفاء كرد و چنين مقامى به آنان عطا فرمود . در اين جا دو نكته قابل ذكر است : نخست آن كه ائمّه عليهم السلام مثل ديگر افراد بشر مخلوق خدا هستند . دوم آن كه هر يك از افراد بشر مىتوانند با اختيار خود راه صحيح قرب به خداوند متعال را پيدا كرده و در آن راه حركت كنند . با توجه به اين دو نكته بيان سه مطلب ضرورى است :

--> ( 1 ) . سوره ملك ( 67 ) : آيه 14